Ervaringen van kinderen, ouders en docenten

  • Jord, 7 maanden

    “Na een moeilijke bevalling viel het ons op dat ons zoontje zijn hoofdje alleen maar naar rechts wilde neerleggen. We probeerden het wel om te draaien als hij sliep, maar dan werd hij meteen weer wakker en begon hard te huilen. ”

    “ Op het consultatiebureau zagen ze dat zijn hoofdje aan de rechterachterkant platter was geworden, en dat zelfs zijn rechter oortje naar voren stond. Zij adviseerden ons de praktijk van Margo en Marijke te bellen. Bij een vriendin had ik gezien dat haar zoontje een helm droeg vanwege zijn scheve hoofd, en dat wilde ik heel graag voorkomen.

    We waren erg blij dat ze bij ons thuis kwamen, want ik zag er nogal tegen op om met twee kinderen naar hen toe te komen. Tijdens de bezoekjes leerde Margo ons hoe we Jord het beste neer konden leggen, konden vasthouden op schoot, en wat voor spelletjes we met hem konden doen. Al na twee weken zagen we dat hij wèl helemaal naar links kon draaien met zijn hoofdje, en dat de afplatting verminderde.

    Toen hij 5 maanden was heeft Margo nog een schedelmeting gedaan met een vervormbaar bandje om zijn hoofd. Toen konden we ook écht zien wat we steeds al dachten; zijn hoofdje is weer mooi rond geworden, en de oortjes staan weer recht tegenover elkaar.

    Jord is nu een vrolijk ventje van ruim een half jaar, en van Margo hebben we met een blij gevoel afscheid genomen. ”

  • Marja, 17 maanden

    “Tijdens mijn zwangerschap ben ik flink ziek geweest. Achteraf heb ik toen een venijnig virus onder de leden gehad, dat schade heeft berokkend aan de baby in mijn buik. ”

    “We zijn bij heel veel dokters geweest, tot er uiteindelijk door middel van een MRI kon worden vastgesteld dat zij een hersenbeschadiging heeft. Je wereld stort in als je dat hoort, en ik ben er flink van van de kaart geweest. Gelukkig kwam Margo twee keer in de week bij ons in die periode. Ze oefende met Marja, die dat helemaal fantastisch vond. Maar ze had ook tijd voor mij, en ik kon mijn verdriet en zorgen over de toekomst met haar delen.

    Margo komt nog èèn keer per week bij ons langs. Ze helpt bij het staan in de sta-tafel, en geeft handige tips voor bij ons thuis. Het is ontroerend om te zien hoe blij Marja is als zij met haar oefent, je ziet haar hele gezicht stralen. Als ze weggaat moeten we haar ook altijd uitzwaaien, anders gaat ze huilen.”

  • Sandra, 2 jaar

    “Mijn dochter Sandra moest als baby een spreidbroek dragen. Toen ze bijna twee jaar oud was hoefde dat niet meer, maar ze liep nog steeds niet los.”

    “ Mijn man maakte zich niet zoveel zorgen, volgens haar was ze gewoon wat lui. Maar als ik haar vergeleek met de andere kinderen in mijn zwangerschapsgroepje zag ik dat die kinderen ondertussen allemaal al wel los konden lopen, en dan maakte ik me toch zorgen. Sandra was ook vrij angstig. Zij zocht altijd mijn hand voor steun, en omdat ik niet wilde dat ze zou vallen pakte ik haar dan goed vast.

    Wij kwamen bij Margo terecht, en daar bespraken we hoe ik Sandra toch de steun kon bieden die ze nodig had, zonder dat ik haar handje moest vasthouden. Ook liet ze Sandra voelen dat vallen helemaal niet zo eng en erg was. Binnen enkele weken liep ze los. ”

  • Darryl, 3 jaar

    “Onze zoon Darryl werd geboren met een lichte afwijking aan zijn rechter arm en been. Hij hield het been erg stijf gestrekt, en ging daardoor ook laat kruipen en lopen. ”

    “ In die tijd kwam Marijke regelmatig bij ons thuis om ons adviezen te geven over spelletjes die we met hem konden doen, en de rekoefeningen voor zijn been te bespreken die we 's avonds na het bad moesten doen.

    Toen Darryl goed kon lopen kwamen we met hem naar Marijke in de praktijk. Hij vindt het altijd leuk, vooral nu in de nieuwe praktijk. Sinds een half jaar zit hij op de gewone kleuterschool. Dankzij de gym bij Marijke kan hij goed meekomen, en rent en springt hij net als zijn leeftijdsgenootjes. Hij kan nog niet hinkelen, maar wel steppen en fietsen zonder zijwieltjes.

    Nu oefenen we bij Marijke nog met voetballen, want daarbij staat hij nog te kijken aan de kant van het veld. Na alles wat we al bereikt hebben ben ik er van overtuigd dat we hem dat ook nog kunnen leren.

    Darryl gaat altijd met plezier naar "de gym bij Marijke", en is verdrietig als hij zich weer aan moet kleden omdat het afgelopen is. ”

  • Christa, 4 jaar

    “Toen haar moeder Christa kwam aanmelden op onze school, schrokken we eerst. Haar rechter arm hing slap langs haar lijfje, ze sprak geen woord en kon niet zelfstandig aan- en uitkleden of naar het toilet. ”

    “ In een kleuterklas van bijna 30 kinderen is weinig tijd om een kind hier allemaal bij te helpen. En hoe moest dat met gym? Kon ze wel meedoen met koprollen, wandrek klimmen of ballen?

    We besloten het toch te proberen. Al meteen op de eerste schooldag kwam Marijke langs op school. Zij kende Christa al van het kinderdagverblijf, en oefende twee keer per week op school met haar. Op een rustig plekje zat Christa dan te puzzelen of een spelletje te doen, terwijl Marijke haar vingers en arm boog en strekte. We zagen dat Christa wel tegen haar praatte, vooral als ze samen een boekje lazen.

    Na twee maanden begon Christa ook in de klas te praten.

    Bij de eerste gymles kwam Marijke kijken. Zij gaf Christa wat extra hulp, maar dat was nauwelijks nodig, ze bleek verbazend handig te zijn met die arm! Wel heeft ze nu haar eigen bal, waarmee ze beter kan gooien en vangen.

    In de klas gaf Marijke ons tips om Christa te stimuleren haar arm niet slap te laten hangen. Zo maakte ze samen met Christa een klein kaartje van haar hand, dat we gebruiken als Christa achter de computer zit. Terwijl ze met haar linker hand muist, legt ze haar rechter hand op het kaartje. Dan zit ze ook rechter, en valt niet van de stoel.

    Ondertussen zit Christa nu een jaar op onze school. Ze is ontzettend vooruit gegaan; ze praat, en functioneert als alle andere kinderen. Laatst zag ik haar in de klas zelfs knippen, en op het schoolplein fietst ze, en loopt met loopklossen. Haar arm zal nooit helemaal goed worden, maar op deze manier wordt ze er ook niet door belemmerd.

    Dankzij de spelletjes met Marijke is ze ook onverslaanbaar bij memory!

    Wij zien Marijke graag komen, en Christa springt meteen in haar armen. Dat hadden we een jaar geleden niet kunnen denken!”

    M., docente basisschool

  • Harry, 6 jaar

    “Mijn zoontje Harry is altijd een wildebras geweest, die het liefst buiten speelde. Voetballen deed hij graag, het liefst de hele dag.”

    “ Op de kleuterschool kon hij zijn draai niet altijd vinden, hij was te speels en vooral als hij werkjes moest doen verzette hij zich. Toch was hij niet dom, hij kletste je de oren van het hoofd en onthield alles.

    Toen hij 6 was geworden, vertelde de juf dat ze dacht dat hij nog niet rijp was voor groep 3, en dat hij beter nog een jaar extra kon kleuteren. Eerst was ik boos, want hij is een slim ventje, en dan zou hij dat niet kunnen? De juf adviseerde ons contact op te nemen met de kinderoefentherapie, om te zorgen dat hij in dit extra kleuterjaar wel alles leerde wat nodig was voor groep 3.

    Vanaf toen ging ik elke week op mijn pappadag met Harry naar de therapie. Toen Marijke hem ging testen, zag ik wel wat de juf bedoelde; hij kon de dingen die hij met zijn handen moest doen niet snel en goed doen, en hield het potlood vreemd vast. Dat had ik thuis nooit gezien, want aan tekenen en knutselen had hij een hekel. Ik ook trouwens, dus dat deden we niet.

    Marijke kwam met een verslag, waarin ik Harry wel herkende. Zij gaf aan dat hij evenwichtsoefeningen moest doen, zodat hij beter op de stoel kon zitten. Inderdaad viel hij thuis onder het eten zo drie keer van de stoel af, maar daar waren we al aan gewend.

    Ik haalde Harry elke week uit de klas op, en zag dat hij dat helemaal niet erg vond. Hij ging graag naar Marijke. Zij deed heel verschillende spelletjes met hem, het mooiste vond hij in de hangmat zwaaien en balgooien. Ook deden zij oefeningetjes met zijn handen, terwijl ze op de grond of aan tafel zaten. Voor Harry waren het allemaal spelletjes, en ze hadden veel lol samen. Ik zag hoe ze hem leerde puzzelen, bouwen met Lego en K'nex, en vliegtuigjes vouwen. Het allerleukst vond Harry de smeltkralen. Die heb ik ook voor thuis gekocht, en hij heeft er voor alle opa's en oma's onderzetters mee gemaakt. Wat was hij trots!

    Harry kreeg in de klas steeds meer plezier in de verplichte werkjes, ze zagen er ook meer uit zoals die van de andere kinderen. Na dat schooljaar kon Harry wél over naar groep 3. Hij kon goed meekomen, en ging thuis ook af en toe tekenen en kleuren. Toen Marijke hem vertelde dat de behandelingen afgelopen waren, vond hij dat eigenlijk jammer.

    Nu zit hij in groep 4, en hij heeft het er nog wel eens over dat het zo fijn was in die hangmat. Het was een bijzondere tijd. ”

  • Roos, 10 jaar

    “Ik ben naar Margo gegaan omdat ik zo vaak over mijn voet struikelde. Hij stond naar binnen, er leek een botje uit te steken en ik kreeg hem niet zo recht als mijn andere voet.”

    “Mijn moeder dacht dat ik misschien wel geopereerd zou moeten worden, maar de dokter zei dat ik het eerst maar met oefeningen moest proberen. Bij Margo deden we spelletjes met mijn voeten, en gingen we lopen en rennen op de loopband. Eerst ging het heel moeilijk, en werd mijn been snel moe.

    Nu kan ik heel snel rennen, en struikelen doe ik eigenlijk niet meer. Ik kan ook beter steppen en skeeleren met mijn vriendinnen.

    De oefeningetjes doe ik soms nog thuis, nu kan ik meer knikkers optillen met mijn tenen dan mijn zus! ”